Vive la France!

27 juli 2011

Etappe 1: La Souterraine 120km

De eerste etappe van de Tour Feminin en Limousin ging niet van harte. Het was een snelle koers met vrijwel geen klimmetjes. Het was flink aanpoten in het langgerekte peloton.

Ik was nog erg traag van de MTB training een paar dagen ervoor en door een irritatie in mijn knieholte had ik geen snelheid meer op kunnen doen in een trainingskoers. We reden 6 maal een ronde van 20km met de start/finish in La Souterraine. Na zo’n 80 kilometer reed een groepje van 6 meiden weg en werd niet meer terug gehaald. De irritatie in mijn knieholte begon echt vervelend te worden en ik was dan ook blij toen we na 120km met een groot peloton de finishstraat binnen reden. Op de 6 koploopsters na geen tijd verloren, dus niet getreurd na deze wat mindere dag. Beentjes waren nu lekker losgedraaid en de snelheid was weer terug. France, here I come!

Etappe 2: Tijdrit Confolens 15km

De avond na de 1^e etappe zag ik tot mijn grote schrik dat ik niet geklasseerd was. Huh!? Ik wist toch zeker dat ik tussen het peloton over de streep was gekomen in het wiel van ploeggenootje Anne… Ik had wel een lekke band gekregen onderweg, maar was vrij snel weer aangesloten bij het peloton. Anne was 45^e geworden, dus ik hoorde gewoon op plek 46 te staan. Maar in plaats daarvan stond ik tussen het rijtje niet gefinishte…

Gelukkig had ik eerder die dag al ge-netwerkt met een vriendelijke fransman van de organisatie die direct een telefoontje pleegde met de jury. Hij vertelde dat we ons niet druk hoefde te maken en dat de jury de foto finish zou gaan terugkijken. Als ik me de volgende ochtend voor aanvang van de tijdrit zou melden bij de jurywagen kwam alles weer op z’n pootjes terecht.

Ervan uitgaande dat ik als allereerste moest starten vanwege de toevoeging aan de startlijst begon ik al vroeg aan mijn voorbereiding. Samen met Joan ging ik op pad om het rondje van 15km te verkennen. De start vond plaats in het mooie middeleeuwse dorpje Confolens. Direct na de start ging het redelijk pittig omhoog. De eerste 5km van het parcours waren glooiend omhoog en ik zag direct dat ik daar goed moest doseren. Niet te langzaam, want dan verlies je veel tijd, maar ook zeker niet te vol in knallen, want dan zijn de benen na 5km opgeblazen. Lastig! Ik besloot dan ook de eerste klim zoveel mogelijk op souplesse op het binnenblad te doen. Zo snel mogelijk met zo weinig mogelijk kracht de eerste kilometers afleggen. De tussenliggende 5 kilometer moest er volle bak geknald worden. Alles op de grote plaat en de klimmetjes staand opknallen. De klimmetjes waren net kort genoeg om niet terug te hoeven schakelen. De laatste 5km waren lastig. Eerst een hele scherpe bocht in een steile afdaling en na ongeveer een kilometer een haakse bocht de brede weg op voor de laatste 3 kilometer vals plat tot de finish.

Voordat ik het rondje ging verkennen was ik onzeker... Ik zag het eerlijk gezegd niet zo zitten. Het zelfde gevoel als ik altijd met langebaanschaatsen had. Die gekke angst, eigenlijk geen idee waarvoor precies. Maar toen ik onder de finish vlag door fietste voelde ik een lach opkomen. Dit was mijn rondje. Ik had zin om te knallen en een mooie tijd neer te zetten.

Gelukkig was er een deelneemster uitgevallen en mocht ik om 14.18 starten in plaats van 13.59. Dit gaf me nog even tijd om mijn voorbereiding compleet te maken.

Vol zelfvertrouwen stapte ik het startschavot op. Ketting op de grote plaat voor de eerste 50 meter. Cinq, quatre, trois, deux en daar ging ik! Even kort aanzetten en snel terugschakelen naar het binnenblad om zo goed mogelijk de eerste klim te kunnen verteren. Het voelde best goed. Ritme, ritme, ritme dacht ik. Als ik ook maar een beetje stil viel ging ik staan. De eerste 5 kilometer waren erg zwaar. Herstellen ging niet, er kwam alleen maar meer melkzuur bij. Raymond en Joan reden in de ploegauto achter me aan. Ik hoorde aan het enthousiasme in Raymond zijn stem dat het goed ging, maar er ging ook heel veel fout. Kijk voor je Lisan! Hou je bovenlichaam stil! Snij die bochten goed aan! Niet zo zwabberen op je fiets! Ik kon niet helder nadenken. Alleen maar rammen! Al snel zag ik meiden dichterbij komen. Ik probeerde zo hard mogelijk over ze heen te knallen om mezelf een beetje moraal te geven. Ik zag het bordje van nog 5km langs flitsen en ik wist dat de gevaarlijke bocht ieder moment kon komen. Ondanks dat ik voorbereid was sneed ik hem compleet verkeerd aan. Het scheelde weinig of ik zat niet meer op mijn fiets. Ik zag opnieuw een renster voor me en reed er volle bak naartoe. Net voor de haakse bocht de grote weg op sloot ik bij haar aan. Ook deze bocht nam ik ontzettend belabberd en ze reed weer van me weg. Met het bordje 3km in zicht gooide ik vol het gas open. De renster voor me liep iets uit terwijl ik alles gaf wat ik in me had. Vals plat ging het omhoog. Ik probeerde het zuur in mijn benen te vergeten… Nog 1 km te gaan. Waar blijft die finish boog? Ja! Ik zie hem! Nu het laatste beetje geven. Nog even uit het zadel om de laatste doorversnelling te maken. Finish! En sterretjes… maar gelukkig voor heel even. Voldaan plofte ik in een campingstoeltje naast de ploegleiderauto. Jan de verzorger kwam gelijk aan met een koud washandje een chocomelk (heel goed voor het herstel schijnt) en een blikje cola. Moe, maar zeer voldaan keek ik toe hoe mijn ploeggenotes met strakke koppies van de zenuwen bezig waren met hun voorbereiding, terwijl ik mijn voetjes al omhoog had.

Tijdens het avondeten wist nog niemand iets van de uitslag. Om 21.00 stond ik na een uitgebreide douche mijn tanden te poetsen, toen opeens Raymond het douchehok ik kwam rennen. Lisan!!! Je bent gewoon 9^e geworden! Wat? Hoe kan dat nou weer? Haha, het moet toch niet gekker worden.

1^e Nederlandse in de tijdrit. Gewoon 13^e in het algemeen klassement. Te gek!

Etappe 3: St.-Junien 126km

De derde etappe was heftig. De start was heuvel op en er werd gelijk hard doorgetrokken. Korte klimmetjes volgde elkaar in rap tempo op. Er waren geen vlakke stukken te bekennen in het heuvelachtige parcours. Op 40km begon het peloton aan de 1^e lange klim van de wedstrijd. Op deze 5km lange klim brak het peloton in stukken. De eerste groep bestond uit ongeveer 60 dames, waaronder Joan, Roxane en ik. Helaas kwam Joan na ongeveer 60km achter een valpartij te zitten en lukte het haar niet meer om aan te sluiten bij de 1^e groep. Na 80km begonnen we aan de plaatselijke rondes door St.-Junien. Op de finishstraat werd flink gas gegeven en tot 2 keer toe zat ik te ver achterin. Het brak in 2 stukken, maar gelukkig vonden we in de afdaling weer aansluiting. Ik besloot dat ik van nu af aan niet meer achterin mocht zitten, maar er alles aan moest doen om van voren een plekje te veroveren. Het lukte best aardig. Toen we de bel kregen op de finishstraat zat ik samen met Roxane mooi voorin. De laatste ronde was erg nerveus, maar ik kon me aardig handhaven. De laatste kilometer was zwaar. De sprint werd al redelijk vroeg aangetrokken. De meiden gingen vol aan toen ik opeens dacht… Mijn benen willen niet meer!Ik ging staan, maar dat maakte geen verschil, dus ben ik maar weer gaan zitten en als een malle de laatste 100 meter gaan trappen. Roxan zat goed van voren en wist een 4^e plek te veroveren in de eindsprint. Ik kwam als 22^e over de streep. Na dag 3 nog steeds 13^e in het algemeen klassement. Lang niet slecht.

Etappe 4: Bessines sur Gartempe 105km

Wow, de laatste etappe was TE GEK! We stonden net als alle andere etappes om 14.00 klaar voor de start. In tegenstelling tot de dag ervoor waren de eerste kilometers van deze etappe heuvelafwaarts. Het was best spannend om met zo’n grote groep nerveuze rensters die allemaal van voren willen zitten af te dalen. Ook vandaag werd er weer flink gekoerst en al snel sprong een klein groepje (3 of 4 meiden) weg. Het peloton maakte niet echt aanstalten om het groepje bij te halen en al snel hadden de meiden een minuut te pakken. Na ongeveer 23km kregen we de eerste serieuze klim met bergsprint voor onze kiezen en daarna volgde de klimmetjes en bergsprints elkaar in rap tempo op, waardoor het peloton in stukken werd gescheurd. Op een gegeven moment sprongen er 2 meiden weg. Helaas zat ik te ver van achter om me ermee te bemoeiden.

Met 50 kilometer op de teller begonnen we aan de zwaarste klim van de wedstrijd. 5 kilometer met stukken van 15%. Het was zo gaaf om voorin de wedstrijd mee te kunnen komen. Er werd constant gedemarreerd, maar niemand kon echt lang gas geven. Het was zwaar, maar ik moest blijven plakken. Mijn doel voor vandaag was namelijk om mijn 13^e plek in het klassement vast te houden, maar dat betekende dat ik geen tijd mocht verliezen. Los laten was dus geen optie. Vol in de verzuring kwamen we bovenaan de klim. Wat een heerlijk moment. Volgens het routeboek was het vanaf nu niet heel erg spannend meer.

De voorsprong van de koplopers was ondertussen opgelopen tot 44’’ voor de 2 meiden en 2’ voor de 4 meiden die al eerder in de wedstrijd waren ontsnapt. Niemand leek zich echt zorgen te maken om de koplopers en de snelheid ging er een beetje uit in onze groep. Ik voelde me sterk! Ik dacht… zal ik wat proberen? Maar wat zal ik dan proberen? En wat als het nou niet lukt? Wat als ik nou spring en ik blaas mezelf op en iedereen komt over me heen en ik moet lossen en ik kom op een paar minuten later binnen. Dan ben ik mijn klassement kwijt. Maar als ik spring en ze laten me gaan net als ze de andere meiden hebben laten gaan, dan kan ik misschien wel een paar plekjes stijgen. Maar ik bleef zitten… Ik denk dat ik gewoon een beetje laf was en achteraf baal ik ervan dat ik niks heb geprobeerd, maar op dat moment durfde ik mijn klassement niet te wagen. Met nog 10 km te gaan keek ik er al helemaal naar uit om voldaan in de auto te zitten, naar huis, naar Bart die ik 2 weken heb moeten missen.

Owja, er moest nog een finale gereden worden. Ik probeerde zo goed mogelijk van voren te zitten en bij het ingaan van de laatste kilometer zat ik op plek 10 van onze groep. De laatste 500m was lastig. Een scherp bocht naar links, kasseitjes, een klimmetje, een hele scherpe bocht naar rechts, stijl omhoog, een scherpe bocht naar rechts, volle bak… en gefinisht…!

Moe maar voldaan en toch ook een klein tikkeltje teleurgesteld dat ik het toch niet even had geprobeerd stapte we om 18.00 in de auto naar huis. Gelachen, genoten afgezien en heel veel geleerd.

Vive la France!