21 juni 2011

Met trillende knieën klim ik het schavot op… Ik zie mijn voorganger zich van de helling afstorten. Nog 30 seconden… ‘OK meid, jouw beurt. Klim maar op je fiets, want je hebt nog 20 seconden’. Ik ga op mijn fiets zitten, beide voeten in de pendalen, erop vertrouwend dat de hulpstarter mijn fiets goed vast heeft.

Nog 10! Ik zet mijn pendalen in de goede stand. Rechtervoet iets hoger dan mijn linkervoet, zodat ik veel kracht kan zetten bij de start. Hartslag 160… Nog 3,2…1 en los! Ik knal zonder te aarzelen van de helling af het klinker parcours op.

Ik zet volle bak aan tot ik voor mijn gevoel een goede snelheid te pakken heb. De eerste flauwe bocht kom ik goed door. OK, nu terug schakelen, shit, dat was opschakelen. Help! Had ik nou maar wat vaker getraind op dit ding… Ok, concentratie, ritme! Ow shit, daar komt een redelijk scherpe bocht, whaaah! Dat ging maar net goed. Wat zal Paul wel niet denken, die ligt helemaal dubbel van mijn bochtkunsten. Nog 4km te gaan. “Naar die motor toe Lisan!” Hoor ik uit de megafoon die Paul bedient vanuit de volgwagen. Ok, goed richtpunt. Naar die motor dan maar… Vluchtheuvel, lancering, phew, ik zit nog… Ok, concentratie nu, ritme!!

Nog 2 kilometer… niet vertragen nu! Ik zie de rotonde al… volle bak naar de volgende rotonde en dan komt het zware stuk waar iedereen stil valt. Volle bak wind van voren en licht omhoog. Ritme houden! M’n longen! M’n benen! Naar die motor! Niet vertragen! Ik val stil, shitt! Ok, even staan dan en proberen wat snelheid te maken. Au, toch maar weer gaan zitten. In de verte zie ik de finishboog al hangen, maar het is nog een eind… Ik val stil, kom op, blijven bijten, ritme houden, kom op nou!

Finish! Auw! Zwart voor mijn ogen, teleurstelling… Jeetje, wat ging dit slecht zeg. Ik schaam me dood. Ik heb er minstens 8 minuten over gedaan.

Paul steekt zijn duim op. Huh? Een duim omhoog? Had hem eerder andersom verwacht.

“Was een goeie Lisan!” Huh? Wat voor tijd heb ik dan? 6.55! Wat!? Maar het voelde helemaal niet goed! “Tsja, dat is tijdrijden, hoe slechter het voelt, hoe harder je gaat”, aldus ploeggenote Joan. Wat heb ik dus geleerd: Tijdrijden is nooit fijn, want niemand houd van het gevoel van liters melkzuur in de benen en een bloedsmaak ik je keel, maar gaaf is het wel!

Ik kijk uit naar de volgende tijdrit. Uiteraard met wat meer tijdrittraining in de benen.