27 mei 2011

Donderdag ging om 6.30 de wekker. Gatver… echt geen zin om naar mijn werk te gaan vandaag… Ik draai me nog even om hoor… Schat, we moeten er echt uit! Je wilde toch om 7.00 op de fiets zitten? Huh? Fiets? Ow jahh!!! Het weekend is deze week eerder begonnen J

Het 2^e weekend van mei staat al sinds jaren in het teken van familieweekend in de Ardennen. Met z’n tienen (opa & oma, oom & tante en nichtje en pap & mam, zus, Bart & ik) genieten we jaarlijks van een gezellig relax weekendje in een groot oud huis in het Belgische Odrimont.  Etappe 1

In plaats van met de auto hadden Bart en ik besloten om op de fiets te gaan. Via weekendje weg hadden we een hotel geboekt in Leende, zo’n 15 kilometer onder Eindhoven. Na een stevig ontbijt van kant en klare poffertjes (ontzettend lekker als ze goed opgebakken zijn)begon om 7.30 onze monstertocht naar de Ardennen. Bart’s Garmin zou ons de weg gaan wijzen.

De weergoden waren ons gunstig gezind. De wind kwam uit westelijk richting en dat betekende dat we zij/klein beetje mee hadden. Via Aalsmeer, Linschoten, Uithoor, Mijdrecht, Woerden fietste we met een gangetje van zo’n 27km p/u het zuiden tegemoet. Bij Lopik moesten we met een klein pontje de Waal over naar Ameide. Eenmaal aan de overkant ging de tocht vlotjes verder via Leerdam naar Zaltbommel en via Hedel door naar Den Bosch.

Eenmaal in Den Bosch voelde ik een hongerklop opkomen. Bart… We moeten NU iets gaan eten! Gelukkig vonden we een goed lunch plekje en na een flinke Waldkornbol met tonijnsalade was ik weer helemaal ready to go.

Het laatste kwart van de eerste etappe ging voor een groot gedeelte langs de A2. Lekker recht toe recht aan over mooi asfalt via Vucht, Boxtel en Best. De zon was inmiddels goed doorgebroken en de laatste kilometers trapte vlotjes weg.

Bij Eindhoven kwam helaas die mentale inzinking waar ik de hele dag al bang voor was. M’n zadel zat voor geen meter meer. M’n rugtasje leek wel 20 kilo en ik had gewoonweg geen zin meer.

Bahart… Zijn we er al bijna?

Maar gelukkig, al snel verscheen Leende op de bordjes. Nog maar een paar kilometer te gaan. De prachtige omgeving en de zonnestraaltjes gaven me nog wat energie voor de laatste loodjes.

Met 173 kilometer op de teller plofte ik moe, maar voldaan neer op ons King Size bed in Golden Tulip hotel de Jagerhorst.

Etappe 2

De volgende ochtend zaten we na een overheerlijk hotel ontbijt om 8.30 op de fiets. Helemaal fris en fruitig voelde ik me niet. M’n zitvlak had niet genoeg tijd gehad om te herstellen en ook mijn schouders en nek voelde nog kramperig aan van het rugtasje de dag ervoor. Toch zat ik te genieten op m’n fietsje en kon ik niet wachten tot de eerste klimmetjes zich zouden aandienen.

Bart voelde zich top en had er gelijk een lekker tempo in. De eerste 30 kilometer ben ik niet uit z’n wiel gekomen. Toen mijn benen los gefietst waren en de zon lekker op mijn huid begon te branden voelde ik de energie weer binnen stromen. Heerlijk!!!

We fietste een prachtige route via Budel, waarna we al snel de Belgische grens overstaken. De Garmin stuurde ons over de mooiste fietspaden. Via Bree en Opglabbeek kwamen we terecht in Nationaal Park de Hoge Kempen. Lekker beschut door de bossen vlogen de kilometers onder onze wielen door. Lanaken, Smeermaas en al snel reden we de grens van Nederland weer over. We waren alweer in Maastricht! Met zo’n 80 kilometer op de teller begon het al aardig heuvelachtig te worden.

Bij Withuis staken we voor de 2^e keer die dag de Belgische grens over. De Belgische Ardennen zette zich langzaam in. Het stuk richting Battice was ontzettend saai en winderig en het slechte asfalt maakte me al snel chagrijnig. Bart moest het een beetje bekopen, vooral toen ik ook nog een flinke hongerklop voelde opkomen. Gelukkig waren we snel bij Verviers, waar we bij de eerst volgende supermarkt een overheerlijke lunch inkochten. Na een paar stevige broodjes kip kerrie en tonijn salade konden we er weer vol tegen aan.

Het laatste kwart van de 2^e etappe verliep goed. De korte klimmetjes liepen achter elkaar door. Doordat ik al aardig wat gefietst had en Bart nog niet zo veel kilometers in de benen had waren we mooi aan elkaar gewaagd. We wilde niet voor elkaar onder doen, dus het tempo liep lekker op.

Door de lekkere zonnestralen en het mooie uitzicht was het zeker geen straf om op de fiets te zitten. Via Theux namen we de mooie klim naar La Reid. Ik voelde me goed en wilde Bart even laten zien dat ik sterker was. Het lukte! Met Bart op zo’n 20 meter kwam ik boven aan de klim (hihi). Maar auw… Kapot! Gelukkig nog maar 25 kilometer te gaan.

Beide aan ons eindje fietste we de lange afdaling richting Coo. Daar nog even een pitstop voor een koud colatje met chippies die we van de supermarkt in Verviers hadden meegenomen. Wat doet een beetje zout toch goed!

De laatste 15 kilometer was overleven. Ik probeerde zo soepel mogelijk te trappen, maar eenvoudig was dat niet meer. Bart probeerde me nog een paar keer uit te dagen, maar ik spaarde liever mijn laatste beetje energie om de ‘finish’ te halen.

Odrimont, 1km! Yesss! Slechts nog één afdaling het dorp in en we zijn er!

Na 15 fiets uren en 225 kilometer werden we warm ontvangen door opa en oma die als eerste waren gearriveerd. De rest van de familie zou snel komen. Het werd een heerlijk ontspannen weekend in de Belgische Ardennen.

Volgend jaar weer!