Fietsje

28 maart 2011

Vanaf het moment dat ik vorige week dinsdag van Paul mijn gloedje nieuwe Batavusfiets kreeg overhandigd heeft ie midden in de huiskamer staan pronken. Fietsje noem ik hem. Om eerlijk te zijn heb ik het niet zo op oranje. Ik word er altijd zo bleek van, maar fietsje kan het goed hebben. Eigenlijk was ik in 1 klap verliefd op fietsje. Ik had gedacht dat ik er moeite mee zou hebben om afstand te moeten doen van mijn oude zwart/roze liefde, maar eigenlijk deed het me niet zo veel.

Helaas had ik met mezelf afgesproken dat ik na het intensieve winterseizoen een weekje absolute rust zou houden en aangezien ik altijd zo ontzettend goed naar mijn lichaam luister bleef fietsje daar de hele week midden in de kamer werkeloos staan.

Dinsdag was het dan eindelijk zover. Fietsje mocht eindelijk los. Om 17.30 nam ik hem mee naar buiten voor een eerste ritje door de zonnige buitenlucht. Fietsje genoot, dat voelde ik. Het leek wel of fietsje vanzelf ging. Steeds harder en harder, zonder enig gesputter. Ik hoefde alleen maar een beetje bij te trappen. De kilometers vlogen voorbij terwijl ik zat te genieten. De wind door mijn haren een lach op mijn gezicht.

Het begon te schemeren, helaas waren we alweer bijna thuis. Ik en mijn nieuwe vriend.