Vallen en opstaan

13 september 2011

Al het hele seizoen keek ik er tegen op… Die eerste val. Als wielrenner kan je er niet omheen. Ooit lig je voor de eerste keer languit op het asfalt waarna vele akelige valpartijen zullen volgen.

Ik kon me gelukkig prijzen, want na 4 maanden van wedstrijd fietsen was ik nooit in een valpartij verzeild geraakt. Om me heen zag ik ze gaan met bosjes. Iedere wedstrijd weer. Soms alleen, maar vaak met een groepje. Over elkaar, in elkaar, scheldend en vloekend. Soms ook huilen of kermend van de pijn. Nee. Die valpartijen zijn niet om aan te zien en je wenst ze geen van je collega rensters toe. Al zijn er soms wel van die malloten die erom vragen. Het is alleen vervelend dat ze vaak meiden met zich meenemen die er niet om vragen.

Maargoed… Dag 3 Holland Ladies Tour. Het was een natte dag in Breda en omgeving en het kronkelige parcours lag er glibberig bij. Na zo’n 10 kilometer koers lag ploeggenootje Anne languit op het natte wegdek. Ze onderschatte de bocht en moest dat met een val bekopen.

Niet veel later reden we voor de eerste keer de 900m lange kasseistrook op. Voor me zag ik hoe ploeggenootje Julia moest uitwijken voor een valpartij en daarbij zelf op vervelende wijze op de kasseien terecht kwam. Ik aanschouwde het ongelukkige moment en kon alleen maar uitbrengen “Oh nee, Juultje!”. Hopend dat Julia niet te veel last zou hebben van de val en weer snel op haar fiets zou klimmen baande ik mij een weg over de glibberige strook.

Op het moment dat ik de bewuste bocht aanviel wist ik het al. Ik zat de hele koers te ver van achter en met nog maar 1 ronde van 30km te gaan wilde ik eindelijk goed voorin komen. Voor ons zag ik de grote bocht op het industrieterrein al liggen. Iedereen ging al in de remmen om de bocht zo voorzichtig mogelijk door te komen, maar ik zag mijn kans schoon om naar voren te schuiven en gaf nog even wat extra gas. Ik sneed perfect de treinrails aan en voelde geen angst. Tot een fractie later het noodlot toesloeg… In slow motion voelde ik het asfalt onder mijn wielen wegslippen... Dit is het dan, dacht ik. Met een doffe klap werd ik het peloton uitgesleurd. Ik voelde het natte wegdek langs mijn heup schuren. Toen kwam ik tot stilstand…

Allereerste keek ik naar mijn been die vol over het asfalt was geschoven. Ach… Dat valt best mee! Enkele seconden zat ik verdwaast naast mijn fiets te kijken hoe het peloton van me weg denderde. Ik had de neiging om lekker een potje te gaan huilen daar midden op het kruispunt. Maar bij het besef dat het eigenlijk helemaal niet zoveel pijn deed en ik de Holland Ladies Tour aan het fietsen was bedacht ik me en stond zo snel als ik kon op. Op een scheve handgreep en gebroken spaak na had m’n fietsje niet veel te lijden gekregen. Strak van de adrenaline spurtte ik terug naar het peloton en reed de resterende 30 km zonder risico’s te nemen uit.

Al snel nadat we de finish gepasseerd waren kregen we te horen dat Joan een rare duikeling had gemaakt en daarbij haar heup dusdanig had bezeerd dat ze voor onderzoek naar het ziekenhuis moest. Nee he! Joan uit koers…

’s Avonds onder het genot van een goede pasta maaltijd werd de schade van de dag opgemaakt. Joan zat wat high van de pijnstillers in haar tijdelijke rolstoel en Anne, Julia en ik zaten te piepen dat zelfs onze linkerteen stijf was van de val. “Alleen Roxan is er vandaag goed vanaf gekomen”, zei één van de meiden. Waarop een beteuterde Roxan concludeerde dat er 1 ding nog pijnlijker is dan vallen op het asfalt, namelijk vallen in het klassement.

Ach ja, vallen hoort er nou eenmaal bij. Dus onder het motto ”What does not kill us, only makes us stronger”, springen we na de volgende valpartij gewoon weer met een lach of een kleine traan hupsakee op de fiets.