Van de mat naar de weg
07 maart 2011
Een aantal jaartjes geleden, toen ik nog wat kleiner was, had ik nogal wat last van ‘overactiviteit’. Vaak kon ik s’nachts niet slapen en was dan mijn ouders tot last. Dan maar opzoek naar een sport om de nodige energie kwijt te raken Mijn broertje deed aan judo en toen ik een proefles mee ging doen, gooide ik alle jongens op hun rug! Ik was verkocht, deze sport was wel wat voor mij.
Na ongeveer 2/3 jaar werd ik tot mijn eigen verbazing 2e van Nederland bij de meisjes tot 15 jaar. Toen moest ik het maar wat serieuzer aanpakken. Helaas liep dat allemaal een beetje anders. Ik heb last van hyper mobiliteit en dat betekent dat je gewrichten nogal soepel zijn. Dus mijn schouder ging op de raarste momenten uit de kom. Eerst alleen tijdens trainingen/wedstrijden, maar later ook tijdens het zwemmen, slapen, hond uitlaten en zelfs tijdens een afspraakje! Dat was voor mij een reden om actie te ondernemen en me aan mijn schouder te laten opereren. Na de operatie was mijn schouder nog steeds niet goed. Toen heb ik besloten om nog een operatie te laten doen (andere arts) en er weer voor te gaan! In maart 2008 had ik na 2 operaties een wedstrijd in Duitsland. Ik had er het volle vertrouwen in en stond lekker te judoën. De 2e partij schoot weeeeeeeer mijn schouder uit de kom. Ik heb mijn judopak uitgetrokken en nooit weer aangedaan.
Thuis had ik een racefiets staan, daar ben ik toen maar opgestapt, om de conditie wat bij te houden. Dat fietsen dat trok me wel, keihard door de omgeving rijden, zoveel mogelijk oude mannen inhalen en dat soort ongein. Van het een kwam het ander en ik mocht mijn eerste seizoen in 2009 bij de Batavus Ladies fietsen. Zooooo dat was even wennen, in een peloton fietsen. Bij ons thuis werden weddenschappen gehouden of ik weer op mijn plaat zou gaan of dat ik op mijn fiets zou blijven zitten. De judomat was toch een stuk zachter dan dat beton! Ja, vallen kon ik wel, maar het was toch niet erg verstandig om zo door te blijven gaan, dus ben ik ’s winters op de baan gaan rijden om wat aan mijn stuurmanskunsten te werken.
In 2010, mijn tweede wielerseizoen ging het al stukken beter. De baantrainingen waren niet voor niets geweest. Toch moest het nog een keertje goed mis gaan en schoot mijn schouder weer uit de kom. Na een MRI scan bleek dat de boel goed kapot was en ik weer onder het mes moest. Na het NCK wat we met onze club wonnen ben ik doorgereden naar het ziekenhuis, want daar stond een afspraak voor mij gepland.
De operatie is goed verlopen, alles voelt weer goed aan en ik heb net mijn trainingskamp in Spanje met de ploeg afgerond. Ik hoop dat ik klaar ben voor de aankomende seizoen. Ik heb erg veel zin in de meerdaagse koers in het hoge noorden, want daar is het toch allemaal begonnen. Zo ben ik dus van de ‘mat naar de weg’ gerold.
Bedankt voor het lezen,
Julia Soek J